Auteursrechten. Vast bedrag aan zaakvoerder vormt fiscaal misbruik en wettigt belastingverhoging. Cass. 14 september 2026 (Eric B.)

Auteur: Eric B.

Samenvatting gemaakt met behulp van AI

Feiten

De eiser, een architect, oefende zijn beroep uit via een vennootschap waarvan hij de enige zaakvoerder en aandeelhouder is.

Hij sloot een concessieovereenkomst van auteursrechten waarmee hij jaarlijks een vaste vergoeding van meer dan € 57.000 ontving, naast een beperkte bedrijfsleidersbezoldiging.

De fiscus merkte dit aan als fiscaal misbruik (art. 344, § 1 WIB 92) en herkwalificeerde de sommen als beroepsinkomsten.

Het hof van beroep te Luik oordeelde dat sprake was van fiscaal misbruik en bevestigde de aanslagen met belastingverhoging.

Verweermiddelen

De eisers voerden aan dat art. 344, § 1 WIB 92 niet geschonden is omdat de operatie niet strijdt met het fiscale gunstregime voor auteursrechten. Voorts stelden zij dat het herstellen van fiscaal misbruik geen aanleiding kan geven tot een belastingverhoging ex art. 444 WIB 92.

Principes

‘Gunstregime auteursrechten’: Het fiscale gunstregime voor auteursrechten is afgestemd op de creativiteitsrisico’s en inkomstenschommelingen van scheppers.
‘Fiscaal misbruik’: Een vaste, risicoloze jaarlijkse vergoeding aan de enige zaakvoerder van een architectenvennootschap strijdt met deze doelstelling en levert fiscaal misbruik op (art. 344, § 1 WIB 92).

‘Belastingverhoging’: Een aangifte opgesteld in strijd met de belastingwet is onjuist in de zin van art. 444 WIB 92, wat een belastingverhoging wettigt.

Besluit

Het Hof van Cassatie verwerpt het cassatieberoep.

Het toekennen van een vaste risicoloze vergoeding voor auteursrechten maakt fiscaal misbruik uit en wettigt een belastingverhoging.

Lees hier het arrest