Intrekking faillissement. Nederlandstalige Ondernemingsrechtbank Brussel 10 juli 2026 (Recht op zaterdag)

Auteur: Marc Vandecasteele (Recht op zaterdag)

Artikel XX.99 WER: geen staat van faillissement

Artikel XX.99, eerste lid, van het Wetboek van economisch recht bepaalt dat de schuldenaar die op duurzame wijze heeft opgehouden te betalen en van wie het krediet geschokt is, zich in staat van faillissement bevindt.

De duurzame staking van betaling impliceert dat de schuldenaar niet langer beschikt over liquide middelen, over binnen afzienbare tijd realiseerbare activa of inbare schuldvorderingen, over een bron van inkomsten dan wel over voldoende externe financieringsmogelijkheden, waardoor hij op duurzame wijze niet langer in staat is om binnen een redelijke termijn aan zijn zekere, vaststaande en opeisbare verbintenissen het hoofd te bieden. Een tijdelijk liquiditeitstekort, dat kan worden overbrugd, volstaat niet.

Geschokt krediet betekent dat de schuldenaar het vertrouwen van zijn schuldeisers heeft verloren. Zolang de schuldenaar nog voldoende solvabel is om krediet te bekomen of het vertrouwen van zijn schuldeisers geniet, is zijn krediet niet geschokt.

Deze voorwaarden hangen nauw samen en zijn veruitwendigingen van dezelfde toestand, namelijk het faillissement. Zij komen als zodanig noodzakelijk samen voor: de omstandigheid dat een onderneming op duurzame wijze heeft opgehouden te betalen, houdt noodzakelijkerwijze in dat zij over geen krediet meer beschikt. Omgekeerd kan een onderneming die nog over krediet beschikt, niet op duurzame wijze hebben opgehouden te betalen.

Betalingsmoeilijkheden van voorbijgaande aard, die kunnen worden opgelost door krediet aan te vragen, kunnen dus niet als een duurzame staking van betaling worden beschouwd. Een onderneming die nog voldoende solvabel is om krediet te bekomen of die door haar schuldeisers niet wordt verontrust, kan niet failliet worden verklaard.

Toepassing op de gefailleerde

Vooreerst blijkt dat de gefailleerde zich momenteel in een fase van investeringen bevindt. Haar activiteiten konden nog niet worden opgestart omdat de nodige vergunningen nog moeten worden bekomen. Er blijkt evenwel dat de gefailleerde er zicht op heeft deze vergunningen binnenkort te verkrijgen en dat zij, na de opening van haar activiteiten, redelijkerwijs kan verwachten deze rendabel uit te baten.

Voorts blijkt dat de grootste schuldvordering, ingediend door cie2, ernstig wordt betwist. Deze vordering is bijgevolg niet zeker, vaststaand en opeisbaar en kan derhalve niet als basis dienen voor het vaststellen van een staking van betaling.

Voor de overige vorderingen werd een afdoende bedrag geconsigneerd op de derdenrekening van de raadslieden van de eisende partij, met mandaat om bij opheffing van het faillissement de schuldeisers te betalen. Zowel de curator als de gedagvaarde schuldeiser drukken bovendien afdoende vertrouwen uit in de levensvatbaarheid van de verwerende partij.

Er blijkt voorts dat de gefailleerde erin is geslaagd om op korte termijn gelden vrij te maken die toereikend zijn om het niet-betwiste deel van het passief, inclusief de kosten, aan te zuiveren. Daarnaast hebben de aandeelhouders van de gefailleerde recent aanzienlijke bedragen in de vennootschap geïnvesteerd.

Besluit

Er blijkt dat het krediet van de gefailleerde op de datum van het faillissementsvonnis niet geschokt was, en dat de staking van betaling niet duurzaam was. De voorwaarden voor faillissement zijn bijgevolg niet vervuld.

De gefailleerde verkeerde bij de faillietverklaring niet in staat van faillissement.
Het faillissement moet derhalve worden ingetrokken.

Lees hier het vonnis