Faillissement en de kwalificatie van het ereloon van een vereffeningsdeskundige. Ondernemingsrechtbank Gent 14 april 2026 (Eric B.)

Auteur: Eric B.

Samenvatting gemaakt met behulp van AI

Feiten

Een vereffeningsdeskundige werd door de rechtbank aangesteld in het kader van een procedure van overdracht onder gerechtelijk gezag. Er werd echter geen overdracht gerealiseerd en de procedure werd voortijdig beëindigd, waarna het faillissement volgde. De deskundige weigerde zijn aanstelling als curator en vorderde de betaling van zijn begrote ereloon (€18.508,92) als een onmiddellijk opeisbare boedelschuld in het faillissement.

De curator betwistte deze kwalificatie, wat leidde tot dit juridisch geschil.

Verweermiddelen

De eisers argumenteerden dat het ereloon een boedelschuld is conform artikel XX.58 WER, aangezien hun prestaties de continuïteit dienden. Zij stelden dat de deskundige gelijkgesteld moet worden met een medecontractant. Subsidiair beriepen zij zich op het voorrecht van de gerechtskosten (Art. 17 Hyp.W.) en de kosten tot behoud van de zaak (Art. 20, 4° Hyp.W.). De curator voerde aan dat de vordering ongegrond was en dat een mandataris niet onder de regeling van artikel XX.58 WER valt.

Principes

De rechtbank oordeelt dat artikel XX.58 WER strikt moet worden geïnterpreteerd en niet geldt voor vereffeningsdeskundigen. Een deskundige is een gerechtelijk mandataris en geen “medecontractant” die zuiver contractuele prestaties levert op basis van een overeenkomst. In tegenstelling tot kritieke leveranciers zijn mandatarissen inwisselbaar; hun identiteit is niet essentieel voor de continuïteit.  Bovendien moet de deskundige onafhankelijk kunnen beslissen over de stopzetting van een procedure, zonder beïnvloed te worden door een persoonlijk belang bij zijn ereloon. Voor het voorrecht van de gerechtskosten geldt dat er een “objectief en effectief nut” voor de schuldeisers moet zijn.

Besluit

De rechtbank wijst de kwalificatie als boedelschuld af. De debatten worden echter heropend om te onderzoeken of de vordering een bevoorrechte schuld is. Partijen moeten nu aantonen in welke mate de specifieke prestaties van de deskundige – ondanks het ontbreken van een overdracht – een aantoonbaar voordeel of nut hebben opgeleverd voor de uiteindelijke failliete boedel.

Lees hier het vonnis