Faillissement en de draagwijdte van de hypothecaire waarborg. Ondernemingsrechtbank Gent 17 juli 2026 (Recht op zaterdag)

Auteur: Marc Vandecasteele (Recht op zaterdag)

Waarover gaat het?

Eiseres is schuldeiser van gefailleerde ten belope van 2.373.001,10 euro in hoofdsom. Enerzijds uit hoofde van een lening met een saldo van 1.283.529,98 euro en anderzijds uit hoofde van twee onbetaalde facturen voor aannemingswerken ten belope van 1.089.471,12 euro.
Voor deze schuldvorderingen werd door eiseres een aangifte van schuldvordering ingediend als volgt:

In het bevoorrecht passief:

• 1.650.000,00 euro met verwijzing naar een hypothecaire zekerheid op het onroerend goed van gefailleerde gelegen te [X].
• 1,00 euro “provisioneel” voor intresten en aanhorigheden onder de hypothecaire zekerheid.

In het gewoon passief:

• 723.001,10 euro saldo van onbetaalde facturen.
• 2,00 euro “provisioneel” voor intresten en aanhorigheden.

De curatoren betwisten deze aangifte van schuldvordering. Zij stellen dat enkel de schuldvordering uit hoofde van het saldo van de lening, zijnde 1.283.529,98 euro, gewaarborgd is door de toegestane hypotheek op het onroerend goed van gefailleerde.

De schuldvordering van 1.089.471,12 euro uit hoofde van de twee onbetaalde facturen voor aannemingswerken zou niet onder de hypothecaire inschrijving kunnen worden gebracht en deze schuldvordering moet aanzien worden als een chirografaire schuld.

De visie van de rechtbank

De beoordeling of een welbepaalde schuldvordering al dan niet door de hypotheek is gewaarborgd, gebeurt op het ogenblik van de uitvoering van de zekerheid. De hypotheekakte moet toelaten de gewaarborgde verbintenis te identificeren.

De rechtbank dient op basis van de hypotheekakte én op basis van overige elementen van de zaak, na te gaan of de ingeroepen vordering door partijen werd beoogd op het ogenblik van de hypotheekvestiging. De kwestieuze hypotheek is geen zogenoemde “hypotheek voor alle sommen”.

In de akte wordt gesteld dat de hypotheek wordt gevestigd tot waarborg van de terugbetaling van bedragen “verschuldigd aan [eiseres] conform de onderhandse leningovereenkomst afgesloten tussen partijen op 6 augustus 2020”.

De schuldvordering uit hoofde van de twee onbetaald gebleven aannemingsfacturen vindt haar oorsprong evenwel niet in de leningsovereenkomst. Zij vloeit voort uit een aannemingsovereenkomst en de in dat kader verrichte prestaties. Reeds om die reden valt deze schuldvordering niet onder de hypothecaire waarborg zoals omschreven in de hypotheekakte.

Lees hier het vonnis