Faillissement, bestuurders-aansprakelijkheid en de strikte verjaringstermijn. Cass. 13 maart 2026 (Eric B.)

Auteur: Eric B.

Samenvatting gemaakt met behulp van AI

Feiten

De zaak draait om het faillissement van een bouwbedrijf in februari 2015, waarvan de heer R.G. de enige zaakvoerder was.  Voorafgaand aan dit faillissement kampte de onderneming met ernstige betalingsmoeilijkheden en werden de activa grotendeels overgedragen aan een andere vennootschap van dezelfde zaakvoerder. Op 10 februari 2020, jaren na het faillissement, stelden de curatoren een aansprakelijkheidsvordering in tegen deze voormalige zaakvoerder. Zij vorderden een bedrag van ruim 292.000 euro om het passief van de failliete vennootschap te dekken wegens vermeende bestuursfouten.

Verweermiddelen

De curatoren stelden zich op het standpunt dat hun vordering tijdig was ingesteld. Zij voerden aan dat zij pas ná het faillissement, en concreet pas bij het nazicht van de schuldvorderingen in maart 2015, daadwerkelijk kennis konden nemen van de schade en de omvang ervan. Zij meenden dat de verjaringstermijn pas op dat moment mocht beginnen lopen, zoals dat het geval is in het gemeen recht voor buitencontractuele aansprakelijkheid. De verdediging wierp echter op dat de specifieke, kortere verjaringsregels uit het vennootschapsrecht van toepassing waren.

Principes

Het Hof van Cassatie verduidelijkt, met verwijzing naar een uitspraak van het Grondwettelijk Hof (arrest nr. 116/2025), hoe de verjaring bij bestuurdersaansprakelijkheid precies werkt. Volgens artikel 2:143, § 1 van het Wetboek van Vennootschappen en Verenigingen verjaren vorderingen tegen bestuurders na vijf jaar, te rekenen vanaf de dag van de feiten zélf. Deze afwijking van het gemeen recht is grondwettig omdat de wetgever bewust de belangen van het handelsverkeer en rechtszekerheid heeft laten primeren op de private belangen van schuldeisers. Een uitzondering geldt enkel als de feiten door bedrog verborgen werden gehouden. Aangezien de curatoren geen bedrog hadden ingeroepen, oordeelt het Hof dat het tijdstip waarop zij kennis kregen van de schade niet relevant is voor de start van de verjaringstermijn.

Besluit

Het Hof van Cassatie verwerpt het beroep van de curatoren definitief. Omdat de betwiste feiten zich uiterlijk voltrokken op de datum van het faillissement (begin februari 2015) en de dagvaarding pas in februari 2020 volgde, is de termijn van vijf jaar overschreden.

De aansprakelijkheidsvordering tegen de bestuurder is bijgevolg verjaard.

Lees hier het arrest