Er zijn grenzen aan het opportunistisch optreden van investeerders of “redders” in een insolventiecontext. Ondernemingsrechtbank Gent 9 september 2025 (Recht op zaterdag)

Auteur: Marc Vandecasteele (Recht op zaterdag)

(Eigen selectie uit het lange vonnis)

Er zijn grenzen aan opportunistisch optreden van investeerders of “redders” in een insolventiecontext. Die grenzen gelden onverkort, ook indien bestuurders en aandeelhouders van de noodlijdende onderneming zich niet verzetten of zelfs bereidwillig meestappen in een opportunistische reddingspoging om redenen die hen eigen zijn. Zodra insolventie redelijkerwijze een onafwendbaar risico vormt, verschuift de focus immers van de noden van de bestuurders en aandeelhouders naar de belangen van de schuldeisers.

Een zogenaamde “redder van bedrijven in nood” kan niet enkel de potentiële baten – met een aanzienlijke risicopremie – van een geslaagde reddingsoperatie beogen en tegelijk elk risico afdekken op kap van de overige, niet-betrokken en vaak onwetende schuldeisers. Een investeerder die zich aandient als redder mag geen roulette spelen met de rechten van bestaande schuldeisers als inzet. Ook een redder moet zich realiseren dat bestaande schuldeisers in bepaalde gevallen beter af zijn zonder een avontuurlijke, risicovolle reddingsoperatie en eerder gebaat zijn met een ordentelijke vereffening van wat er rest. De overige, bestaande schuldeisers moeten niet de prijs betalen voor een verkeerde inschatting door de “redder in nood”.

Het afsluiten van een handelshuurovereenkomst van 27 jaar middels notariële akte, waarbij de eerste 126 maanden huur vooraf worden betaald door een schuldvergelijking met een bestaande chirografaire schuld, en het toestaan van een nadelige voorkooprecht – kunnen in het licht van nakende insolventie, paulianeuze handelingen zijn wanneer deze werden verricht met bedrieglijke benadeling van de rechten van de schuldeisers.

Er bestaat voor de rechtbank geen twijfel dat zowel het sluiten van de handelshuurovereenkomst met betrekking tot het pand als het verkopen van het handelsfonds, te aanzien zijn als handelingen verricht met bedrieglijke benadeling van de rechten van de schuldeisers.

Abstractie makend van het complex feitenrelaas en van de hoogoplopende, onderlinge verwijten – die enkel maar afleiden van de essentie – dringt de eenvoudige vaststelling zich op dat een chirografaire schuldeiser zich bij voorrang op andere schuldeisers, op een abnormale wijze heeft laten “betalen” (of laten vergoeden) door middel van een notariële handelshuurovereenkomst op een ogenblik waarop insolventie redelijkerwijze een onafwendbaar risico was geworden.

Lees hier het vonnis