Het verlenen van een opstalrecht behoeft geen verkavelingsvergunning (Publius)

Auteur: Merlijn De Rechter (Publius)

Verkavelen wordt in artikel 4.1.1, 14° VCRO als volgt gedefinieerd:

‘een grond vrijwillig verdelen in twee of meer kavels om ten minste één van deze kavels te verkopen of te verhuren voor méér dan negen jaar, om er een recht van erfpacht of opstal op te vestigen, of om één van deze overdrachtsvormen aan te bieden, zelfs onder opschortende voorwaarde, zulks met het oog op woningbouw of de oprichting van constructies‘

Er bestaat in de praktijk wat discussie inzake het begrip ‘verdelen’.

De Raad voor Vergunningsbetwistingen heeft in een recent arrest dit begrip nu wat verder verduidelijkt en lijkt te stellen dat het enkel over een verticale splitsing dient te gaan.

De Raad stelt immers dat het verlenen van een recht van opstal voor een grond geen verkavelingsvergunning teweeg brengt. Een recht van opstal is een zakelijk gebruikrecht dat het eigendomsrecht verleent op al dan niet gebouwde volumes. Dit recht geeft m.a.w. de toestemming om op iemands anders eigendom een gebouw op te richten, waarbij de oprichter ook het eigendomsrecht heeft van dit gebouw. Met andere woorden bekom je een verdeling van eigendom door het volume horizontaal te doorsnijden. Welnu, deze horizontale doorsnijding heeft geen verkavelingsvergunning nodig.

Het luidt als volgt (RvVb 5 mei 2022, RvVb-A-2122-0724):

‘De omstandigheid dat op het aanvraagperceel een recht van opstal werd gevestigd waardoor een scheiding werd gerealiseerd tussen de eigendom van de grond en de eigendom van de opstallen, doet niet anders besluiten. Deze zuiver privaatrechtelijke opdeling van het eigendomsrecht impliceert, in tegenstelling tot wat de verzoekende partij lijkt voor te houden, niet dat er sprake is van ‘verkavelen’ in de zin van artikel 4.1.1, 14° VCRO. De aanvraag die tot de thans bestreden beslissing heeft geleid, beoogt dus geen verdeling van kavels.‘

Dit arrest lijkt ons belangrijk te zijn voor de praktijk.

Bron: Publius