Sociale zekerheid zonder grenzen: de 25%-regel verduidelijkt (Tiberghien)

Grensoverschrijdende tewerkstelling organiseren zoals het hoort, is niet vanzelfsprekend. Een multidimensionale aanpak is absoluut vereist. Het is een geheel van aspecten die in goede banen moeten worden geleid. Een plejade van rechtstakken en praktische aspecten kom aan bod: belastingen, arbeidsrecht, migratieregels, vergunningen, erf- en familierecht, sociale zekerheid, en zo veel meer.

Op het vlak van sociale zekerheid heeft het Europees Hof van Justitie op 11 december 2025 een belangrijke beslissing genomen over een situatie die regelmatig voorkomt. Het betrof een werknemer in dienst van een Zwitserse vennootschap en die woonde in Duitsland. Hij werkte in Zwitserland, in Duitsland en in landen buiten de Europese Unie (“EU”) en de Europese Economische Ruimte (“EER”). De vraag is waar sociale zekerheidsbijdragen verschuldigd zijn en waar de werknemer sociale zekerheidsbescherming geniet.

Indien een werknemer in twee of meer lidstaten (ook Zwitserland is een lidstaat in deze) activiteiten als werknemer uitoefent, dan is de sociale zekerheid van toepassing van de werkstaat, tenzij de werknemer in de woonstaat een substantieel gedeelte van de werkzaamheden verricht. Er is sprake van een substantieel gedeelte als je 25% of meer van de arbeidstijd en/of de bezoldiging verbonden is met de woonstaat.

Aan het Hof werd gevraagd of er voor de berekening van de 25% enkel rekening moet worden gehouden met activiteiten in lidstaten of dat er ook moet rekening worden gehouden met de activiteiten in derde landen, buiten de EU/EER.

Het Hof laat geen twijfel bestaan: alle activiteiten, waar ook ter wereld verricht, moeten in aanmerking worden genomen.

Indien u werknemers tewerkstelt buiten de Europese Unie of de EER, is het aangewezen om hierover in gesprek te gaan om de mogelijke gevolgen en eventuele remediërende maatregelen in kaart te brengen.