Roemeense chauffeurs en Belgische vennootschappen als feitelijke werkgevers. Arbeidshof Antwerpen 22 juni 2023 (Eric B.)

Auteur: Eric B.

Samenvatting gemaakt met behulp van AI

Feiten

Een Roemeense vrachtwagenchauffeur werkte formeel voor een Roemeens transportbedrijf, maar voerde zijn opdrachten vrijwel uitsluitend uit vanuit Genk, België. Hij vertrok structureel vanuit de Belgische stelplaats, ontving instructies van Belgische planners en de vrachtwagens werden daar ter beschikking gesteld. Hij ontving een Roemeens loon en een buitenlandse onkostenvergoeding (‘diurna’), wat fors lager lag dan het Belgische minimumloon. De chauffeur eist nu achterstallig loon, vakantiegeld en vergoedingen van de twee Belgische vennootschappen waaraan hij feitelijk was uitgeleend.

Verweermiddelen

De Belgische transportbedrijven stellen dat zij absoluut niet de werkgever zijn, omdat de man uitsluitend een contract had met de Roemeense onderaannemer. Daarnaast werpen zij op dat de eisen van de chauffeur inmiddels volledig verjaard zijn. Tot slot beargumenteren zij dat uitsluitend het Roemeens recht van toepassing is en dat de dagelijkse onkostenvergoeding (‘diurna’) meegeteld moet worden als volwaardig loon.

Principes

Volgens de Rome I-verordening behoudt een werknemer áltijd de bescherming van het dwingende recht van het land waar hij gewoonlijk werkt, ongeacht de contractuele rechtskeuze. Omdat het zwaartepunt van de arbeidsprestaties overduidelijk in België lag, is de Belgische loonbeschermingswet dwingend van toepassing. Het zogeheten ‘feitelijk werkgeverschap’ wordt naar Belgisch recht bepaald door de partij die het daadwerkelijke juridische gezag, toezicht en de leiding uitoefent. Buitenlandse dagvergoedingen (zoals per diem) dekken specifieke verblijfskosten en mogen niet meetellen voor de berekening van het Belgische minimumloon. Omdat ernstige loonschendingen misdrijven zijn volgens het Sociaal Strafwetboek, geldt er een langere verjaringstermijn van 5 jaar voor de daaraan gekoppelde burgerlijke vordering.

Besluit

Het Arbeidshof oordeelt dat beide Belgische vennootschappen wel degelijk solidair aansprakelijk zijn als de feitelijke werkgevers. De vorderingen van de chauffeur zijn tijdig gestuit en dus niet verjaard, waardoor hij recht heeft op het Belgische sectorale minimumloon. Het debat is door de rechtbank ambtshalve heropend om de exacte loonachterstallen verder in detail te becijferen.

Lees hier het arrest