Ontslag (deels arbeider, deels bediende). De grondwettigheid van de opzegtermijnen bij het eenheidsstatuut. Arbeidshof Brussel 10 februari 2026 (Eric B.)

Auteur: Eric B.

Samenvatting gemaakt met behulp van AI

Feiten

Een werknemer was sinds 1999 in dienst als arbeider. In 2019 kreeg hij het statuut van bediende, hoewel zijn taken ongewijzigd bleven. Na conflicten met de hiërarchie en arbeidsongeschiktheid, werd hij in april 2022 ontslagen. Zijn opzegvergoeding werd berekend in twee delen conform het eenheidsstatuut: deels als arbeider (tot eind 2013) en deels als bediende (vanaf 2014).

Verweermiddelen

De werknemer eiste een schadevergoeding voor pesterijen en willekeurig ontslag. Ook claimde hij een hogere opzegvergoeding. Hij stelde dat de wet op het eenheidsstatuut ongrondwettig is in zijn situatie. Volgens de oude regels zou zijn volledige anciënniteit immers als bediende berekend worden. Nu werd de eerste helft van zijn carrière ‘vastgeklikt’ als arbeider, wat tot een financieel nadeel en kortere opzegtermijn leidde.

Principes

Het Arbeidshof oordeelt dat structureel pesten niet bewezen is. Het ontslag was niet willekeurig, maar de werkgever beging wel een fout door een eerder ingetrokken evaluatieverslag toch als ontslagreden op te voeren. Over de opzegtermijn erkent het Hof een paradox. De wet uit 2013 creëert een aanzienlijke achteruitgang in rechten voor werknemers die pas ná 2013 van arbeider naar bediende evolueerden.

Besluit

Het Hof wijst de claim voor pesterijen af. Wel moet de werkgever 1.500 euro morele schadevergoeding betalen voor de fout bij het ontslag. Het Hof schorst de definitieve uitspraak over de opzegvergoeding. Er wordt een prejudiciële vraag gesteld aan het Grondwettelijk Hof om te toetsen of de wet op het eenheidsstatuut het standstill-beginsel schendt.

Lees hier het arrest