Loon en berekeningsbasis interest. Verschillende basis voor werkgever en voor Fonds voor Sluiting van Ondernemingen. Cass. 12 oktober 2026 (Recht op zaterdag)

Auteur: Marc Vandecasteele (Recht op zaterdag)

Kern van het arrest

In het arrest van 12 oktober 2026 (S.23.0080.F) oordeelt het Belgische Hof van Cassatie dat de interest die het Fonds voor Sluiting van Ondernemingen (FSO) aan werknemers verschuldigd is op de bedragen die het krachtens artikel 35 van de wet van 26 juni 2002 betaalt, moet worden berekend op het nettobedrag, dus na de sociale en fiscale inhoudingen. De regel dat loon interest opbrengt op het brutobedrag, geldt niet voor deze betalingen door het Fonds.

Feiten en procedure

Vijf werknemers werden ontslagen na het faillissement van hun werkgever op 13 juni 2019. Zij traden kort nadien in dienst bij een andere vennootschap en vroegen het FSO om betaling van hun opzeggingsvergoedingen. Het Fonds weigerde omdat het meende dat sprake was van een overname van activa na faillissement.

De arbeidsrechtbank volgde die beoordeling. In hoger beroep oordeelde het arbeidshof te Luik op 22 augustus 2023 daarentegen dat er geen overname van activa of overgang van onderneming was geweest. Het veroordeelde het FSO tot betaling van de verbrekingsvergoedingen, binnen de wettelijke plafonds en na de toepasselijke inhoudingen en verrekeningen, vermeerderd met wettelijke interest op de brutobedragen vanaf 6 februari 2020. Het cassatieberoep van het Fonds betrof uitsluitend de berekeningsbasis van die interest: bruto of netto.

Redenering van het Hof

Het Hof maakt een onderscheid tussen de loonverplichting van de werkgever en de wettelijke betalingsverplichting van het Fonds:

• Volgens de artikelen 3bis en 10 van de Loonbeschermingswet van 12 april 1965 wordt interest op het door de werkgever verschuldigde loon berekend vóór de sociale en fiscale inhoudingen, dus op het brutoloon.
• De bedragen die het FSO betaalt op grond van artikel 35 van de wet van 26 juni 2002, zijn echter geen loon in de zin van de artikelen 2, 3bis en 10 van de Loonbeschermingswet.
• Het Fonds moet de voorgeschreven inhoudingen verrichten en de ingehouden bedragen aan de bevoegde instanties doorstorten. De werknemer kan in beginsel niet eisen dat het Fonds die bedragen aan hemzelf betaalt. Daarom is de interest die hem toekomt, berekend op het bedrag na inhoudingen.

De toepasselijke interestregeling staat in artikel 66, vijfde lid, van de wet van 26 juni 2002: interest is van rechtswege verschuldigd vanaf de dag na de uiterste betaaldag. Door die interest op de brutobedragen toe te kennen, schond het arbeidshof deze bepaling.

Uitspraak en draagwijdte

Het Hof vernietigt het arrest uitsluitend voor zover het FSO werd veroordeeld tot betaling van interest op de brutobedragen in plaats van op de nettobedragen. Er volgt geen verwijzing naar een ander rechtscollege. De veroordeling tot betaling van de hoofdsommen wordt door deze beperkte vernietiging niet aangetast.

Het arrest bevestigt daarmee dat de berekeningsbasis voor interest verschilt naargelang het gaat om loon verschuldigd door de werkgever of om bedragen betaald door het FSO krachtens zijn wettelijke opdracht. Het schaft de interestverplichting van het Fonds dus niet af, maar beperkt de grondslag ervan tot het nettobedrag.

Lees hier het arrest