Arbeidsongeval en herziening wegens verergering van knieklachten. Arbeidshof Luik 17 december 2025 (Recht op zaterdag)

Auteur: Marc Vandecasteele (Recht op zaterdag)

De zaak betreft een ongeval van 28 januari 2013. Er was aanvankelijk een akkoord over de letsels en een vastgestelde IPP van 8%, met later een herzieningsvordering die werd onderzocht door een gerechtsdeskundige. De arbeidsrechtbank had de deskundige gevolgd niet gevolgd en de herziening afgewezen; daartegen ging de werkneemster in beroep.

De centrale vraag was of er binnen de herzieningstermijn van drie jaar een voldoende nieuw medisch feit was ontstaan dat een herziening rechtvaardigde. Het hof herhaalt de klassieke voorwaarden: er moet een wijziging van de lichamelijke toestand zijn, die wijziging moet een nieuw medisch feit vormen, ze moet zich binnen de wettelijke termijn voordoen, en ze moet causaal verbonden zijn met het arbeidsongeval.

Het hof aanvaardt dat er klinisch een verslechtering was, met meer pijn, een groter functioneel tekort en een flexum van de knie. Maar het oordeelt dat die evolutie volgens de deskundige eigenlijk behoorde tot de verwachte natuurlijke evolutie van de posttraumatische arthrose, zodat het niet ging om een voldoende nieuw en onvoorzien medisch feit in de zin van artikel 72. Daarom wordt het beroep op herziening verworpen en blijft het vonnis op dat punt overeind.

Anders ligt het voor de subsidiaire vordering op basis van artikel 9 van het koninklijk besluit van 10 december 1987: een definitieve verergering na het verstrijken van de herzieningstermijn kan wel tot een vergoeding wegens verergering leiden. Het hof acht bewezen dat de verergering zich objectief had geconsolideerd op 23 februari 2022, dus na het verstrijken van de herzieningstermijn, en verklaart die subsidiaire vordering ontvankelijk en gegrond. De verzekeraar wordt veroordeeld om de wettelijke vergoedingen te betalen op basis van een IPP van 10%, met interesten en de gerechtskosten in hoger beroep.

Lees hier het arrest