Leeftijd verouderde verkavelingen niet ongrondwettig (UAntwerpen)

Auteur: Yannick Smeets (UAntwerpen)

In 2017 voerde de Codex-trein de regeling voor ‘verouderde verkavelingen’ in. Op basis daarvan werden verkavelingsvoorschriften ouder dan 15 jaar geen weigeringsgrond meer. Dit beoogde een verhoogd ruimtelijk rendement mogelijk te maken, waar dat door verouderde voorschriften zou worden verhinderd.

Ongeveer een jaar geleden stelde de Raad voor Vergunningsbetwistingen (RvVb) in dat verband 2 prejudiciële vragen aan het Grondwettelijk Hof (GwH). De VCRO bepaalt namelijk dat de ‘leeftijd’ van verkavelingsvoorschriften moet worden bepaald aan de hand van de afgifte van de oorspronkelijk verkaveling. Maar wat met wijzigingen of bijstellingen van zulke verkaveling?

De Raad wilde weten of er daardoor geen sprake was van een ongrondwettig verschil in behandeling, aangezien:

• een recente bijstelling van een verouderde verkaveling ertoe leidt dat de recent bijgestelde voorschriften onmiddellijk geen weigeringsgrond meer zijn, terwijl de bijgestelde voorschriften op dat moment nog niet ouder zijn dan 15 jaar
• een recente bijstelling van een verouderde verkaveling ertoe leidt dat de bijgestelde voorschriften geen weigeringsgrond zijn, terwijl dat wel het geval is voor de voorschriften van een recent nieuw aangevraagde verkaveling.

Het GwH besliste op 24 april 2025 dat beide zaken er niet toe leiden dat de regeling inzake de verouderde verkavelingen een ongrondwettig verschil in behandeling creëert.

De start van de 15-jarige termijn van verkavelingsvoorschriften is en blijft dus het moment van afgifte van de oorspronkelijke verkaveling. Dat die voorschriften recenter dan 15 jaar zouden zijn bijgesteld, is dus irrelevant.

Lees hier het arrest