>>>Wat is trending in fiscale geschillen en fiscaal strafrecht – Deel 3 (Lamote Stragier Advocaten)

Wat is trending in fiscale geschillen en fiscaal strafrecht – Deel 3 (Lamote Stragier Advocaten)

Auteurs: Stijn Lamote en Anne-Sophie Anseeuw (Lamote Stragier Advocaten)

Publicatiedatum: 21/11/2019

Een fiscale controle leidt doorgaans tot discussies over principes en/of over feiten. De feiten verschillen van dossier tot dossier, zodat de aanpak steeds verschilt. Wat de principes betreft, stellen we als kantoor vast dat dezelfde thema’s vaak terugkeren, en dat de administratie zich nogal principieel opstelt.

Met een driedelige reeks lichten we telkens enkele hot topics toe.

In dit derde luik komen aan bod:

  • Landbouwforfait
  • Einde opstal vennootschap – impact in de personenbelasting van de bedrijfsleider
  • Toepassing antimisbruikbepaling “step-ups“ (holdingstructuren)
  • Strafrechtelijke onderzoeken (onder andere naar aanleiding van verdachte transacties die door financiële instellingen worden gemeld aan het parket)
Landbouwforfait

Onder andere in de landbouw bestaat de mogelijkheid om in de personenbelasting een aangifte in te dienen op basis van een forfaitaire grondslag (bv. op het aantal bewerkte hectares), in plaats van op basis van bewijskrachtige boekhouding/werkelijke winsten. De fiscus heeft wel de mogelijkheid om – naderhand, bij controle van de aangifte – alsnog te pogen een nevenberekening te maken en een belasting op werkelijke winsten op te leggen.

Deze taxaties staan evenwel onder druk.

Vooreerst is het niet evident om als fiscus om een ‘niet-willekeurige’ nevenberekening te maken.

Er is immers doorgaans geen bewijskrachtige boekhouding voorhanden, nu een aangifte op basis van het forfait dit ook niet vergt.

Daarenboven stellen we vast dat deze taxaties zich vaak enten op bepaalde regio’s en soms zelfs op bepaalde belastingplichtigen, waardoor dit aanleiding geeft tot concurrentieverstoring.

Einde opstal vennootschap – impact in de personenbelasting van de bedrijfsleider

De fiscus heeft de laatste jaren verscherpte aandacht voor opstalstructuren. De feiten zijn doorgaans klassiek: de bedrijfsleider natuurlijke persoon kent aan zijn vennootschap een recht van opstal toe op een perceel grond dat hij in volle eigendom bezit en de vennootschap laat met dit recht een gebouw oprichten op de grond van de bedrijfsleider.

Bij de beëindiging van dit recht van opstal, komen de opstallen aan de grondeigenaar toe. Die moet daarvoor in principe een vergoeding betalen die gelijk is aan de waarde van de opstallen op dat moment, zo niet meent de administratie veelal dat het gratis verkrijgen van de opstallen een extra bedrijfsleidersbezoldiging uitmaakt of een in hoofde van de vennootschap een te belasten verworpen uitgave is. Dit administratieve standpunt is evenwel betwistbaar.

Zo stelt bepaalde rechtspraak dat een dergelijke taxatie bij het einde van het recht op opstal verjaard is aangezien de rechten op de opstallen eigenlijk reeds worden verkregen bij het vestigen van het recht op opstal. Anderzijds is er rechtspraak die stelt dat er maar sprake is van een belastbaar voordeel in de mate dat de begunstigde een beroepsband heeft met de vennootschap (wat per hypothese niet geldt voor bv. de echtgenote van de bedrijfsleider of de ex-bedrijfsleider).

Op controleniveau is dit geen evidente discussie. Los van deze procedurele argumenten is er ook vaak de discussie ten gronde. Wat is de waarde van de overgegane opstallen? Een verslag van een vastgoedexpert die de waarde van de opstallen (exclusief grond) onderbouwt is in ieder geval van groot belang.

Eventueel kan op deze problematiek worden geanticipeerd door de opstalduur te verlengen, en de opstallen nog niet te doen overgaan naar het privévermogen. Daardoor wordt de taxatie in ieder geval uitgesteld, en wordt de waarde van het overgedragen vastgoed – vanuit de idee dat waarde grond stijgt, maar dit niet het geval is voor gebouwen – in de toekomst in principe ook kleiner. Noteer dat in bepaalde gevallen de formele verlenging van de opstalduur ook met een zekere vorm van retroactiviteit kan als de partijen zich verder hebben gedragen alsof de opstalverhouding doorliep.

Toepassing antimisbruikbepaling step-ups (holdingstructuren)

Step-ups zijn structuren waarbij er boven de werkvennootschap een holding wordt opgericht door middel van een inbreng in natura van de aandelen van de werkvennootschap(pen) waarbij er vervolgens – gefinancierd met dividenden van de werkvennootschap(pen) – een belastingvrije kapitaalvermindering plaatsvindt in de holdingvennootschap. Dit is al jaren een doorn in het oog van de fiscus.

De fiscus percipieert dit alsof een aandeelhouder belastingvrij dividenden uit zijn werkvennootschap(pen) haalt. De recente wetgevende initiatieven hebben het onmogelijk gemaakt om met dergelijke inbrengen nog fiscaal gestort kapitaal te creëren, maar er zijn nog heel wat vennootschappen die over een ‘oud’ kapitaal beschikken dat destijds nog zo werd gevormd.

Indien dergelijke vennootschappen thans overgaan tot een kapitaalvermindering, probeert de fiscus niet zelden deze kapitaalverminderingen alsnog te belasten als een dividenduitkering door toepassing te maken van de nieuwe antimisbruikbepaling, en dit zelfs ondanks het lange tijdsverloop tussen de kapitaalinbreng en de kapitaalvermindering.

Hoewel deze taxaties uitermate betwistbaar zijn, stellen we vast dat vennootschappen tot op het niveau van de rechtbank moeten gaan om hun gelijk te halen. Het allereerste precedent in deze context is ondertussen positief beslecht door het Hof van Beroep te Gent. Er wordt algemeen wel verwacht dat er de komende jaren nog veel casussen over de toepassing van de nieuwe antimisbruikbepaling zullen moeten beslecht worden door de rechtbanken en hoven.

Strafrechtelijke onderzoeken (onder andere naar aanleiding van verdachte transacties die door financiële instellingen worden gemeld aan het parket)

Tot slot stellen we vast dat meer en meer fiscale zaken door het parket zelf worden behandeld, omdat er een frauduleus aspect aan verbonden is.

Het gaat om niet-officiële omzet, valse facturen, e.d.m.. Strafzaken vinden daarbij soms hun oorsprong in verdachte transacties (cashtransacties, transacties met buitenlandse rekeningen of het voornemen van dergelijke transacties) die door de financiële instellingen of andere tussenpersonen, buiten het medeweten van betrokken, werden gemeld aan de CFI. Indien één en ander voldoende zwaar weegt, geeft de CFI dit door aan het parket die op haar beurt een fiscaal onderzoek kan starten.

Het aantal controles en fiscale geschillen stijgt. Heel wat problematieken komen zeer geregeld terug. Belangrijk is elk geval individueel te te evalueren en daarbij de verschilpunten met de typecasussen waarop de administratie/rechtspraak zich baseert te accentueren. Op die manier kan men een aanvaardbaar akkoord en/of een goede rechterlijke uitspraak nastreven.

Lees hier het originele artikel

2019-12-02T10:39:28+00:00 3 december 2019|Categories: Directe belastingen|Tags: |